Gary WILSON
Somali’de bombardıman ile Minnesota’daki Somali topluluklarına saldırılar birbirinden bağımsız politikalar değil. Her ikisi de aynı kaynaktan beslenir: Dışarıda askeri tahakkümü zorunlu kılan ve içeride ulusal olarak ezilen işçileri baskınlar, sınır dışı etmeler ve vatandaşlıktan çıkarma tehdidiyle terörize eden bir kapitalist sistem.
2026’nın ilk iki haftasında ABD Afrika Komutanlığı, Somali’de 2024’ün tamamında bildirdiği kadar hava saldırısı düzenledi. Aynı anda, ABD’ en büyük Somali topluluğunun son otuz yılda bir yaşam kurduğu Twin Cities bölgesine 2 bin federal göçmenlik ajanı konuşlandırıldı. Zamanlama tesadüf değil. Her iki operasyon da aynı amaca hizmet ediyor.
ASKERİ KAMPANYA
2025’te Somali’de yürütülen hava saldırıları çerçevesinde 124 saldırı gerçekleştirildi; bu önceki rekorun neredeyse iki katı. Pentagon artık sivil kayıplara dair tahmin paylaşmıyor. ABD desteğine bağımlı Somali hükümeti yerel gazetecileri susturdu. Dışarıya sızanlar ise parçalı bilgiler: Bosaso yakınlarında bombalanan köyler, Godane çevresindeki saldırılar ve Eylül 2025’te yerelde barış arabulucusu olarak tanımlanan bir aşiret büyüğünün öldürülmesi.
Bu kişi, çatışmaları barışçıl yollarla çözmeye çalışan ve bu sebeple Afrika Boynuzu’nda ABD’nin kalıcı askeri varlığına ters düşen, istikrar sağlayıcı bir figürdü.
Yaşanan, emperyalizmin pratikteki halidir. Kızıldeniz’i Aden Körfezi’ne bağlayan kritik deniz ticaret yolları bu bölgenin kıyılarından geçiyor. ABD’nin askeri kontrolü, ticaret yollarının ABD tekelci sermayesinin ve müttefiklerinin çıkarlarına uygun koşullarda açık kalmasını sağlıyor. Aynı zamanda Yemen’deki Ensarullah gibi bu düzene meydan okuyan bölgesel güçlere karşı ABD’yi konumlandırıyor. On yıllardır süren müdahalelerin yarattığı istikrarsızlık, ABD güçlerinin varlığını gerekçelendirmek için kullanılıyor; bu varlık da istikrarsızlığı yeniden üretiyor.
BOMBADAN BASKINLARA
Bu şiddetten kaçanlar ABD’ye ulaştıklarında ikinci bir cepheyle karşılaşıyor. Anayurtlarını istikrarsızlaştıran aynı sistem, burada onların varlığını suç haline getiriyor.
26 Aralık 2025’te sağcı bir “influencer”, Minnesota’daki Somaliler tarafından işletilen kreşlerin devleti dolandırılmak için kullanılan “boş binalar” olduğu iddiasıyla bir video paylaştı. Minnesota’daki Cumhuriyetçi Meclis Başkanı, videonun hazırlanmasına yardımcı olduğunu itiraf etti. Yerel gazeteciler iddiaların asılsız olduğunu, bu merkezlerin lisanslı, denetimli ve faal durumda olduğunu ortaya koydu. Ancak dört gün sonra federal hükümet, videoyu gerekçe göstererek ülke genelinde çocuk bakımı fonlarını dondurdu.
Federal savcılar 85’i Somali kökenli 98 kişiyi kamu fonlarını kötüye kullanmakla suçladı.
Ocak başında 2 bin ajan Twin Cities’i fiilen işgal edilmiş bir bölgeye çevirdi. Minneapolis Belediye Başkanı Jacob Frey yaşananları “kaos” olarak tanımladı ve federal ajanların ayrılmasını talep etti. Ayrılmadılar. Bunun yerine 7 Ocak’ta, George Floyd Meydanı’na bir milden daha az mesafede, ICE ajanı Jonathan Ross, 37 yaşındaki Renee Nicole Good’u arabasında otururken ön camdan yüzüne üç el ateş ederek öldürdü.
Good, ajanlar tıbbi yardım sağlamayı reddederken kanla kaplı hava yastığına yığılmış halde 15 dakika bekletildi. Kendini doktor olarak tanıtan bir adam nabzını kontrol etmek istediğinde bir ajan “Hayır” dedi ve “Umurumda değil” diye ekledi; ICE’in kendi sağlık görevlileri olduğunu iddia etti. Protestocular bu görevlilerin nerede olduğunu sorduğunda yanıt alamadı. Acil müdahale ekipleri geldiğinde Good’u sedye olmadan götürdüler.
Hükümet derhal koordineli bir yalan kampanyası başlattı. ICE yetkilileri Good’un “şiddet yanlısı bir isyancı” olduğunu, “arabasını silah haline getirdiğini” ve ajanların üzerinden geçmeye çalıştığını iddia etti. Başkan Yardımcısı JD Vance onu “aklını yitirmiş bir solcu” diye niteledi. Başkan Trump ise “ICE memurunun üzerinden şiddetle, bilerek ve vahşice geçtiğini” söyledi. Video kanıtları, Ross’un kendi kaydı dahil bunun tersini gösteriyor: Good arabasını çevirmeye çalışıyordu; Ross birkaç metre uzaktaydı ve aracın yolunda değildi.
ICE ajanları cezasızlıkla öldürebileceklerini biliyor. Yönetim, koşullar ne olursa olsun ölümcül güç kullanımını savunuyor. Renee Good’un öldürülmesi bir istisna değil; 2 bin silahlı ajanın bir topluluğu terörize etmek için konuşlandırıldığı ve hedeflerin “ulusal güvenliği” tehdit ettiği söylendiğinde gayet olağan bir sonuçtur.
Good’un öldürülmesinin ardından ICE ajanları yakındaki bir kreşe ve bir liseye baskın düzenledi; insanları yere yatırdı, personeli kelepçeledi ve her iki kurum kapanana kadar göz yaşartıcı gaz kullandı.
Bir hafta sonra, 15 Ocak’ta, başka bir ICE ajanı Kuzey Minneapolis’te “hedefli bir trafik durdurması” sırasında bir adamı bacağından vurdu.
Başkan Trump sosyal medyada Minnesota’ya “hesaplaşma ve misillemenin geleceğini” yazdı.
Minneapolis Kent Konseyi Başkanı Elliott Payne, ICE’i izlerken ajanlar tarafından saldırıya uğradığını söyledi ve durumu olduğu gibi adlandırdı: “Bu bir askeri işgal ve askeri işgal gibi hissediliyor.”
Aynı hafta İç Güvenlik Bakanlığı, 2 bin 471 Somali vatandaşı için Geçici Koruma Statüsü’nü sonlandırdı. Yönetim ayrıca ülkedeki tüm Somali yeşil kartlarını inceleme emri vererek kitlesel vatandaşlıktan çıkarmanın önünü açtı.
SOMALILAND STRATEJİSİ
Minnesota’daki baskınlar sürerken hükümet Somali’nin kuzeyindeki kendini resmi bir devlet olarak ilan etmiş olan ayrılıkçı Somaliland’ı bağımsız bir devlet olarak tanımaya hazırlanıyor. Amaç, Bab el-Mendeb Boğazı’na erişim ve ABD ile İsrail için genişletilmiş askeri tesisler. Trump ile İsrail Başbakanı Netanyahu arasındaki görüşmelere dair haberlere göre, tanıma karşılığında Gazze’den taşınacak Filistinlilerin burada barındırılması gündemde.
Yaşananlar geçmiş onca yıl ve önceki hükümetlerin politikaları düşünüldüğünde gayet tutarlı. ABD’nin Küresel Güney’deki askeri müdahaleleri bölgeleri istikrarsızlaştırıp mülteci akınları yaratıyor. Bu bölgelerden gelenler ABD’de kendi topluluklarını kurduğunda, düşük ücretli işçiler olarak daha yoğun sömürüye maruz kalıyor ve siyasal ihtiyaçlar doğduğunda günah keçisi ilan ediliyorlar. Dolandırıcılık suçlamaları bu durumun bahanesi. Baskınlar işçileri sefalet ücretlerini kabule ve işyeri ihlalleri konusunda susmaya zorlamak için estirilen terör. Vatandaşlıktan çıkarma tehditleri, ulusal olarak ezilen işçiler için yurttaşlığın her zaman geçici olduğunun hatırlatması.
Dolayısıyla bu siyasi bir hata değil. Sistem maliyetleri bu şekilde pay ederek kontrolü böyle sürdürüyor. Silah üreticileri bombardımanlardan kâr ediyor. Siyasetçiler, işçi sınıfının öfkesini düşen ücretlerden göçmen topluluklara yönlendirerek seçim avantajı sağlar. Asıl kriz; yani işçi sınıfına insanca işler, konut ve çocuk bakımı sunamayan kapitalist ekonomi sermayenin gücüne meydan okumayı gerektirdiği için ele alınmaz.
Kaynak: struggle-la-lucha.org
Çeviren: Yusuf Tuna KOÇ