Yetişkinlikte öğrenme, sıklıkla beklenti ile etki arasındaki uyumsuzluk üzerinden deneyimlenir. Çeşitli eğitimlere katılım sağlanır, programlar takip edilir, yöntemler...
Yetişkinlikte öğrenme, sıklıkla beklenti ile etki arasındaki uyumsuzluk üzerinden deneyimlenir. Çeşitli eğitimlere katılım sağlanır, programlar takip edilir, yöntemler denenir; zihinsel iyilik hâli, bedensel dönüşüm ya da mesleki gelişim hedeflenir. Ancak çoğu durumda, bu çabanın gündelik hayatta kalıcı bir karşılığa dönüşmediği fark edilir.Bir noktada insan, “Ben bir şeyleri yanlış mı yapıyorum?” diye sormaya başlar.Bu fark ediş çoğu zaman bireysel bir eksiklik duygusuyla birlikte gelir. Daha istikrarlı olunmadığı, yeterince odaklanılmadığı ya da sürecin yarım bırakıldığı düşünülür. Oysa sorun çoğu zaman çabanın kendisinde değil, öğrenmenin yetişkinlikte nasıl işlediğinin yeterince düşünülmemiş olmasındadır.